Στο σπίτι μας,
δε μιλούσαμε ποτέ για χρήματα.
Στις σχέσεις
μου δεν μέτρησα ποτέ τα χρήματα.
Στις δουλειές
μου πάλι, τα μετράω τελευταία.
Τα χρήματα
είναι γενικά μια συζήτηση που με κάνει να αισθάνομαι άβολα. Ας πούμε, με τις φίλες
μου δε μοιραζόμαστε ποτέ πληροφορίες για τα εισοδήματά μας, μόνο γενικές δηλώσεις
«είναι πιεσμένη περίοδος» ή «ανέλαβα μια καλή υπόθεση». Ακόμη και με τους πιο
δικούς μου ανθρώπους, λεπτομέρειες δε συζητάμε.
Αισθάνομαι
πάρα πολύ τυχερή που μεγάλωσα με ανθρώπους που θαύμαζαν άλλους ανθρώπους όπως σημαντικούς
καλλιτέχνες ή επιστήμονες ή πολιτικούς, ίσως φτωχούς, ίσως πλούσιους, αυτό δεν είχε σημασία. Σημασία είχε το έργο κι ο άνθρωπος. Δε θαμπώνονταν ποτέ από
τον πλούτο και μάλλον ένιωθαν περιφρονητικά για το νέο πλούτο, για όσους μιλούσαν
για πλούτο και, ας μου συγχωρεθεί η ωμή ειλικρίνεια, για τους νεόπλουτους.
Με αυτές τις
ριζωμένες αντιλήψεις που είμαι εντελώς σίγουρη ότι δε θέλω να πειράξω, είμαι σήμερα όχι απλά αμήχανη, αλλά
άναυδη μπροστά στο έργο που παίζεται με παγκόσμιο πρωταγωνιστή τον Πρόεδρο της μεγαλύτερης
δημοκρατίας του κόσμου.
Το έργο είναι δράμα, κι έχει αιτία: τον πλούτο.
Ο εκχυδαϊσμός της πολιτικής, της διπλωματίας ακόμη και της επιχειρηματικότητας,
είναι αποτέλεσμα του άμετρου, του απροκάλυπτου, του αλόγιστου πλούτου.
Όχι των
χρημάτων που κερδίζει νόμιμα κανείς για να ζει μια καλή ζωή. Αλλά της απληστίας και της αμετροέπειας που έγινε σκοπός και σύμβολο του σύγχρονου τρόπου ζωής.
Κι αν αυτή
τη στιγμή η παγκόσμια αστάθεια είναι τόσο τρομακτική, είναι γιατί η
ανθρώπινη κοινότητα
εδώ και λίγες δεκαετίες προσκύνησε το χρήμα ως παγκόσμια θρησκεία.
Θρησκεία
κοινή ακόμα και για τα πιο φονταμενταλιστικά καθεστώτα του κόσμου.
Άπιστη θα
παραμείνω.
Κι ευτυχώς, όχι μόνη.