Να μη φύγει ο Μητσοτάκης [Αλίκη Κατσαρού]

Το επιχείρημα της σημερινής αντιπολίτευσης «Να φύγει ο Μητσοτάκης» είναι τουλάχιστον υποτιμητικό για τα ίδια τα κόμματα, τα στελέχη και την πολιτική τους.

Τι σημαίνει «Να φύγει ο Μητσοτάκης», ποιος είναι αυτός ο παντοδύναμος τύπος που αν φύγει θα γλιτώσουμε και γιατί αν φύγει δε θα έρθει ένας υπομητσοτάκης ως άξιος αντικαταστάτης;

Δεν πρόκειται για επιχείρημα λοιπόν η φράση που έχει υιοθετηθεί από το σύνολο των υπαρκτών και υπό ίδρυση κομμάτων. Πρόκειται για ηττοπαθή, σχεδόν απελπισμένη ρητορική. Και υπερτίμηση ενός πολιτικού προσώπου που η ιστορία δε θα γράψει με κεφαλαία γράμματα.

Καταρχάς καμία πολιτική πρόταση δεν μπορεί να ξεκινάει με αρνητική πρόθεση τύπου «δεν» και «μην».

Κυρίως όμως κάθε πολιτική πρόταση πρέπει να διαμορφώνεται με θετικό πρόσημο, όραμα, σχέδιο και με αυτό το «κάτι άλλο» που ξεχάσαμε πόσο το επιθυμούμε.

Επιθυμούμε να εργαζόμαστε και να ζούμε πολιτισμένα. Πολιτισμένα σήμερα μάλλον σημαίνει με λογική φορολόγηση, αμοιβές που καλύπτουν ανάγκες, ευχαρίστηση και αποταμίευση, δημόσια Υγεία, Παιδεία και Δικαιοσύνη -σε αυτούς τους θεσμούς εμπιστευόμαστε τα πιο πολύτιμα κομμάτια του εαυτού μας, το σώμα μας, τη μόρφωση των παιδιών μας και το δίκιο – πόλεις που τις ζούμε, οικογένειες που μεγαλώνουν, επιχειρήσεις που ενθαρρύνονται και γεράματα με υπερηφάνεια. Κοινωνική πολιτική που δεν προσβάλλει καρκινοπαθείς, ΑΜΕΑ, ευάλωτες ομάδες. Ασφάλεια, όχι από φρεγάτες, ούτε από ένστολους αλλά από την αυτοπεποίθηση ότι το μέλλον θα πάει καλά.

Εκτός από πολιτισμένα, θα το έλεγε κανείς και Κανονικά. Γιατί κανονικά δεν είμαστε τώρα όσο κι αν προβάλλεται η «κανονικότητα» ως υφιστάμενη. Δεν είναι.

Προφανώς υπάρχει προϋπόθεση: να βγούμε από την οικονομική κρίση.

Άλλη παρεξήγηση κι αυτή.

Δεν έχουμε οικονομική κρίση.

Κακή οικονομική πολιτική έχουμε.

Κακή και αβέβαιη για το μεγάλο μέρος του πληθυσμού, ‘δώσ’ ημίν σήμερον’ και αβέβαιη για ένα άλλο κομμάτι, και πολύ ευνοϊκή για πάρα πολύ λίγους.

Επομένως δεν αρκεί να φύγει ο Μητσοτάκης.

Αλλά να φύγει το ρεύμα της νέο-αμερικανικής λογικής, να ανακοπεί η εφαρμογή του ελεγκτικού καθεστώτος, να λείψει η αυθαιρεσία του μαξιμαλισμού που έχει αλώσει τις δυτικές κοινωνίες και στην ταλαίπωρη Ελλάδα κακοφορμίζει όσο πουθενά, να φύγει η επιβεβλημένη μιζέρια των πολλών για την ευημερία των ελαχίστων.

Και να έρθει ένα τίμιο όραμα, μετρημένο, ρεαλιστικό, συμπεριληπτικό. Να έρθει η πίστη στο μέλλον, η αυτοπεποίθηση, η άνεση.

Και να έρθουν και μωρά. Πολλά πολλά μωρά από αισιόδοξους γονείς που εμπιστεύονται το μέλλον και την ίδια τη ζωή.

*τότε θα δικαιούται η όποια κυβέρνηση να προτείνει συνταγματική αναθεώρηση αφού 1^ον δε θα έχει παραβεί το Σύνταγμα (π.χ. υποκλοπές) και 2^ον θα έχει την ουσιαστική κοινωνική και πολιτική συναίνεση, κάτι πολύ διαφορετικό από 180 βουλευτικές ψήφους.