Λατρεύω τα '90s.
Το πιθανότερο είναι ότι η λατρεία μου, όπως όλες οι λατρείες, δεν προκύπτει από αντικειμενικά κριτήρια. Το πιθανότερο είναι ότι το κριτήριο μου είναι ιδιοτελές, ότι δηλαδή στα ‘90s ήμουν νέα, ξέγνοιαστη και όλα όσα σου δίνουν μια ψευδαίσθηση δύναμης, δηλαδή αρκετά όμορφη, πολύ αδύνατη, εντελώς ακούραστη, ενθουσιώδης και… αθώα.
Το ίδιο πιστεύω και για τα ‘90s ότι ήταν αθώα σαν εμένα. Και μάλιστα ότι ήταν η τελευταία δεκαετία της αθωότητας.
Προφανώς ψευδαίσθηση κι αυτό. Εντός είχαμε ζήσει Κοσκωτά, εκτός ζούσαμε Σεράγεβο.
Η καθημερινότητα ωστόσο, οι παρέες και κυρίως τα όνειρά μας ήταν αθώα. Δε θυμάμαι να συζητάμε για λεφτά. Δεν ονειρευόμασταν λεφτά.
Ονειρευόμασταν ζωή. Έρωτες. Ταξίδια. Ξενύχτια.
Και φυσικά ονειρευόμασταν ένα ωραίο σπίτι, ένα αυτοκίνητο (όχι Καγιέν πάντως), μια δουλειά με κύρος. Και δημιουργία. Και αναγνώριση. Και ευζωία.
Και ναι, για τα παραπάνω χρειάζονται λεφτά. Αλλά ονειρευόμασταν τα παραπάνω κι όχι τα ίδια τα λεφτά.
Εγώ αγαπούσα τον Βλάσση Μπονάτσο, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τoυς Queen, τις πέντε στρώσεις μάσκαρα, τα κολλητά παντελόνια, τα περιοδικά και τα μπουζούκια.
Δεν είχα στρατηγικά πλάνα. Δεν ακολουθούσα οδηγίες για να είμαι αρεστή. Δεν ασχολούμουν με την πολιτική. Δεν με ένοιαζε τι αυτοκίνητο οδηγάει ο εκλεκτός της καρδιάς μου (πράγμα που ούτε σήμερα με νοιάζει).
Θα μου πείτε, δεν ήταν όλοι έτσι. Κι όμως ήταν οι πιο πολλοί γιατί κατά κοινή διαπίστωση ήμουν και συνεχώς παραμένω η απόλυτη mainstream-ιά, αντιπροσωπευτικό δείγμα δηλαδή.
Όλα αυτά εδώ στας Ευρώπας βέβαια, γιατί στην άλλη όχθη ήδη καλλιεργούταν επιμελώς η κουλτούρα Τραμπ. Αυτό που ένας Γερμανός φίλος του πατέρα μου είχε εύστοχα πει με τέσσερις λέξεις 'Viel Geld, keine Kultur' (πολλά λεφτά, καμία κουλτούρα).
Ίσως είναι που μεγαλώνω και με πιάνει η νοσταλγία, αρρώστια που πάντα με βασάνιζε, και που μας κάνει να λατρεύουμε ακόμα και τις πιο φρούδες ή βασανιστικές καταστάσεις.
Αλλά πραγματικά, ως μητέρα δύο νέων ανθρώπων σήμερα, στην ηλικία που ήμουν εγώ στα ’90, παρατηρώντας και συζητώντας μαζί τους και με τους φίλους τους, όλο και περισσότερο πείθομαι ότι αυτή ήταν η τελευταία δεκαετία της αθωότητας, του αυθορμητισμού, του «μη στημένου», του μη σκόπιμου.
Απόψε θα βάλω το πιο στενό μου τζιν, ψηλά τακούνια και θα πιω ένα Bacardi Cola (όχι zero), ξέρω και ποιος DJ στην πόλη παίζει '90s. Τυχαίο ότι κάθε φορά γεμίζει ασφυκτικά το bar;
η θαμπή φωτογραφία είναι από φωτογραφική μηχανή σε ταξίδι στο Λονδίνο See less